Todo Chévere

Το ότι οι Εκουαδοριανοί, γενικά, δεν καπνίζουν, το κατάλαβα από τις πρώτες στιγμές που πάτησα το ποδάρι μου σε τούτη τη χώρα. Στην αρχή νόμιζα ότι έχει σχέση με το υψόμετρο. Εδώ όμως στη Γουαγιακίλ, στο υψόμετρο της Πάτρας, κατάλαβα ότι μάλλον δεν καπνίζουν επειδή τους κοστίζει ακριβά. Ενώ εμείς στην Ελλάδα, οι ένδοξοι απόγονοι του Λάτση και του Νιάρχου, το φυσάμε τόσο ώστε να καίμε με μεγάλη ευκολία 150 δολάρια το μήνα. Όσο το μηνιάτικο μιας εκουαδοριανής δασκάλας, δηλαδή.

Ψάχνω για ταξί. Στην είσοδο του πάρκου, βλέπω την σύγχρονη Γουαγιακίλ να λιάζεται τεμπέλικα στην απέναντι όχθη. Έχει λιακάδα. Σαν τις δικές μας πολυ-διαφημισμένες. Μα, ετούτη η λιακάδα έχει κάτι μαγικό, αφού ο ουρανός έδω μοιάζει χαμηλότερος, άρα μεγαλύτερος.  Το καπέλο μου έχει αρχίσει να ξεφτίζει από την κάψα.  Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στην τόλμη και την γοητεία: Να ζητήσω από την κοπέλα του ταμείου ένα ράδιο-ταξί, ή να κάνω νόημα σε κάποιο από αυτά που περιμένουν;  Νιώθω περιπετειώδης, μα ο κομπλεξικός αμερικάνος συντάκτης του οδηγού μου φαίνεται κατηγορηματικός. “ ΜΗΝ το κάνεις”. Μέσα μου ξυπνάει ο αντιρρησίας και κάνει τη δική του μίνι-επανάσταση: Σηκώνει το χέρι μου, καθώς κουνάει τα πόδια μου, οδηγώντας με προς ένα ταξί. Ο οδηγός με βλέπει να πλησιάζω σαν μαριονέτα του fraggle rock . Αφήνει στην ειδική βάση τον χυμό του, στρώνει τον κώλο του στο κάθισμα, βάζει μπροστά τη μηχανή και λύνει το χειρόφρενο. Τον λένε Ramon. Είναι ένας συμπαθέστατος σαρανταπ...

Parque Historico – Guayaquil 1900, 11 Ιουλίου 2008. Στα πλαίσια της «αναγέννησης της Γουαγιακίλ», πολλές ήταν οι εταιρείες που ανέλαβαν να φέρουν σε πέρα κάποια μεγάλα έργα. Μια Γειτονιά εδώ, ένα κτήριο εκεί... Ειδικά η Κεντρική τράπεζα του Εκουαδόρ, έχει αναλάβει –μεταξύ άλλων- να αναπαλαιώσει ένα κομμάτι της παλιάς πόλης που σώζεται ακόμη… Μη φανταστείτε καμιά αναπαλαίωση σαν την δική μας στην πλατεία Ομονοίας, που λάμπει σήμερα από χλιδή (!). Παλιοκαταστάσεις. Σε μια προσπάθεια να αναδείξουν την αρχιτεκτονική κληρονομιά που άφησε ο 19 ος αιώνας σε αυτή την πόλη, αλλάζουν οι κακόμοιροι τα σανίδια (ένα-ένα!) στα ξύλινα κτήρια που βρίσκονται μέσα στα 8 περιφραγμένα εκτάρια του Parco Historico de Guayaquil , δίπλα στον ζωολογικό κήπο της πόλης. Αυτά άκουσα και είπα να επισκεφτώ το μέρος, με την περιέργεια που διακατέχει κάθε πιστό και άξιο απόγονο του Παυσανία και του Ερατοσθένη. Ξεκίνησα με τον ζωολογικό κήπο. Το ταξί με άφησε στην είσοδο, όπου ένας συμπαθητικός νεαρ...

Salitre , 10 Ιουλίου 2008 Τα τα τοπππικ΄κά λεωφφφφορεί αα κου νάνάνννν ν νε!  Ακόμα κι αν δεν είχε λακκούβες ο επαρχιακός δρόμος, είμαι βέβαιος ότι πάλι θα κουνούσαν! Η 14ιντση τηλεόραση τρέμει στην καφέ αυτοκόλλητη ταινία που την στηρίζει στο ράφι της. Στην οθόνη o Ιντιάνα έχει πάρκινσον. Και η Κιβωτός επίσης. Το dvd πηδάει. Μόλις βγήκαμε από τη Γουαγιακίλ, και πάμε σε ένα εξωτικό μέρος που συνηθίζει να πηγαίνει για μπάνιο ο loco - Victor . Η ασχετοσύνη μου περί των υπεραστικών λεωφορείων είναι ακόμα κυρίαρχη επί των περιπετειωδών ενστίκτων που με έφεραν σε αυτή τη χώρα. Δεν το ξέρω ακόμα, αλλά την έχω ψυλλιαστεί: Σε λίγες ώρες ο θρυλικός Θησέας (κι αυτός, πρόγονός μου ήταν) θα έχει επικρατήσει και θα διψάει για περιπέτεια, κάνοντάς με ένα μανιασμένο τουρίστα. Σε λίγες μέρες θα έχω πετάξει τα νάυλον από το δερμάτινο σαλόνι της πολυτελούς σνόμπ ύπαρξής μου· και τότε θα είμαι έτοιμος να βυθιστώ στις σκονισμένες αμερικανοβλαχιές του Ιντιάνα Τζόουνς (ισπανιστί: ...

Guayaquil , 9 Ιουλίου 2008 Ο Victor πρότεινε να πάμε να χορέψουμε salsa . Εννοείται πως γουστάρω τρελά. Όχι ότι χορεύω. Αλλά θα μπορούσα να κάτσω σε μια γωνιά με ένα σούπερ-ποτό και να χαζεύω. Στο μυαλό μου χοροπηδάνε ολοστρόγγυλα κωλαράκια που λικνίζονται πέρα-δώθε κατά τα πρότυπα του προϊστορικού video - clip του lambada .  Ονειρεύομαι το στερεότυπο που μου είχανε πουλήσει τότε, στη τρυφερή ηλικία των 16: Ξεροψημένα τροπικά κορίτσια με μίνι φουστίτσες και καμπύλες που σκοτώνουν με την πρώτη ματιά, πρόθυμα να ξεσηκώσουν τον ευγενή ξερολούκουμο τουρίστα, με απόλυτα ευγενή ερωτικά κίνητρα. Que co ñ o ! Εδώ μέσα, ο μόνος φυσιολογικός μοιάζει να είναι ο DJ .  Εννοείται ότι ο ΑΠΟΛΥΤΑ φυσιολογικός είναι ο Victor , που α) είναι φυσιολογικός, β) συνοδεύεται από την Karin και γ) είναι και στο στοιχείο του. Εγώ είμαι απλά εξωγήινος. Ο μπάρμαν έχει σταυρώσει τα χέρια του και στηρίζεται με τους αγκώνες του στο μπαρ, σαν να προσεύχεται απελπισμένος για την ...

Μια πόλη δεν είναι μόνο τα κτήρια και οι δρόμοι της. Ούτε η ιστορική κληρονομιά που της έχει τύχει. Είναι, κυρίως, οι κάτοικοί της. Αυτό έρχεται να το αποδείξει με τον πιο …πανηγυρικό τρόπο η μεγαλύτερη πόλη του Εκουαδόρ, στην άλλη άκρη του κόσμου, στη Νότια Αμερική. Η Γουαγιακίλ, πριν από δέκα χρόνια αποφάσισε να αφήσει πίσω τη φήμη που είχε σαν «η πρωτεύουσα της διαφθοράς και της εγκληματικότητας» και να προλάβει το τρένο της εξέλιξης. Στόχος τής, μέχρι τότε, ασήμαντης πόλης ήταν να μεταμορφωθεί σε μια μητρόπολη που θα μπορέσει να ξεχωρίσει αισθητικά, κοινωνικά και οικονομικά, από τις άλλες μεγαλουπόλεις της Νότιας Αμερικής και να σταθεί ανταγωνιστικά απέναντι σε υπερσύγχρονα λιμάνια του Ειρηνικού. Αυτός ο στόχος μορφοποιήθηκε στο όραμα του Leon Febres - Cordero , δήμαρχου της Γουαγιακίλ από το 1992 μέχρι το 2000 και ολοκληρώθηκε με την επιτυχή θητεία του διαδόχου του Jaime Nebot (2000-2008). Χάρη στην αφοσίωσή τους, στον ανηλεή πόλεμο που ξεκίνησαν στο οργανωμένο ...

Ζέστη, υγρασία, νέφος, φασαρία, παράγκες (ακόμα, βέβαια, δεν έχω γνωρίσει τι σημαίνει ΑΛΗΘΙΝΗ παράγκα), φασαρία, αστυνομία. Αυτά είναι τα αρνητικά της Guayaquil . Πολυτελείς αναπαλαιώσεις, φροντισμένα πάρκα με υπερκινητικούς σκίουρους και δίμετρους αργόσχολους χαμαιλέοντες που λιάζονται ανάμεσα σε ντόπιους που διαβάζουν τεμπέλικα την εφημερίδα τους, μνημεία, ρυμοτομία και «άναρχη» διάθεση. Αυτά είναι τα θετικά της. Πριν από 20 χρόνια, ήσουν τρελός αν κυκλοφορούσες στο δρόμο μόνος σου. Ακόμα κι αν ήσουν Έλληνας. Και πού να πας; Το 2000 όμως, όλα άλλαξαν. Η πόλη έλυσε το χειρόφρενο και οι κάτοικοί της άνοιξαν το βήμα για να την προλάβουν, πριν τους ξεφύγει. Ελλενίτ και γρανίτης, Σακαράκες σε τεράστιες λεωφόρους, σε μια πόλη όπου τα τετράγωνα είναι… τετράγωνα! Θαυμαστή αρχιτεκτονική των περασμένων αιώνων, αλλά και της τελευταίας δεκαετίας. Εδώ, κάποια μυαλά δούλεψαν αποτελεσματικά. Ιδέες υπάρχουν. Λεφτά δεν υπάρχουν. Η γνωστή καραμέλα των απανταχού Ελλήνων ταιριάζει ...

Av. del’ejercito & Av. Bolivia- Guayaquil Λένε ότι όλα τα ουσιαστικά σε «-ώνας» δηλώνουν μεγαλοπρεπείς χώρους με συγκεκριμένη χρήση. Λ.χ.: Παρθενώνας, Περιστερώνας, Σιτοβολώνας, κ.ο.κ. Εξαιρείται ο Γαμιστρώνας! Διότι ένας Γαμιστρώνας στη Guayaquil δεν χαρακτηρίζεται ούτε ως κτίσμα, ούτε για το συγκεκριμένο της χρήσης του. Για παράδειγμα, ένας Γαμιστρώνας σε αυτή την πόλη μπορεί να προσφέρει σ’ έναν Έλληνα τουρίστα, γνήσιο απόγονο του άξιου Γκουζγκούνη, ένα διπλό κρεβάτι. Όχι όμως και τον απαραίτητο ύπνο. Και να ‘μαι λοιπόν ιδρωμένος στο υπέρδιπλο στρώμα, πάνω σε ένα κιτσο-χλιδάτο χτιστό κρεβάτι από γρανίτη. Ανοίγω το air - condition . Κάνει τόση φασαρία που καλύπτει τον Eros Ramazzoti που τραγουδάει στο χωλ προσπαθώντας να καλύψει τα βογγητά των πλούσιων Γουαγιακιλάνων που πηδάνε φτωχές Γουαγιακιλάνες. (οι φτωχοί δεν γαμάνε και οι πλούσιες φροντίζουν να γαμιούνται στα σπίτια τους! Τελεία.) Τώρα κρυώνω. Οι λαμαρίνες πάνω από το κεφάλι μου, πίσω από την υπερπολυτελ...

Γουαγιακίλ, 09 Ιουλίου 2008. Έχω συνεννοηθεί να συναντήσω τον Victor , ένα φίλο μιας φίλης μιας γνωστής μου, στις αφίξεις. Δεν τον έχω ξαναδεί. Του έχω ζητήσει να φορέσει μια κόκκινη μπλούζα, για να τον γνωρίσω. Σιγά μην κατάφερνα να συνεννοηθώ. Τελικά εκείνος κατάλαβε ότι εγώ θα φορούσα μια κόκκινη μπλούζα. Πάντως βρεθήκαμε. Ανταμώσαμε. Συστηθήκαμε. Ο Victor είναι ο άνθρωπός μου. Ο φύλακας άγγελός μου και ο συμβουλάτορας που θα κάνει την διαμονή μου σε αυτήν την κακόφημη πόλη, λίγο πιο ασφαλή. Ψηλόλιγνος, με σπαστά, σκούρα, μακριά μαλλιά πιασμένα σε κοτσίδα. Ο Victor είναι cool . Πολύ cool . Το νιώθει το παλικάρι. Μοντέρνο πουκαμισάκι με κοντό μανίκι, τζήν κάπρι και άσπρα ταλαιπωρημένα σεμπάγκο. Το μάτι του, πιο κοφτερό και από το σπαθί του καβαλάρη, σαν τη φωτιάαα –σαν φωτιάαααα- σαρώνει τα πάντα στο χώρο. Εντοπίζω το επίκεντρο της ανησυχίας του: Γυναίκες. Εισαγόμενες. Γυναίκες. Παλιννοστούσες. Γυναίκες. Συνειδητοποιώντας αυτή την αδυναμία του, τραβώ σαστισμένος το χέρι μ...

Οι πτήσεις εσωτερικού στο αεροδρόμιο του Κίτο είναι μια κωμωδία που αξίζει να ζήσει κανείς. Όχι μόνο επειδή ελάχιστες φεύγουν στην ώρα τους, αλλά επειδή, ακόμα κι αν αγνοήσεις τη λανθασμένη ώρα που αναγράφεται στις οθόνες πάνω από τις Πύλες, θα πας στο αεροσκάφος πεζός, καπνίζοντας και ρωτώντας. Έπειτα, την ώρα που αναζητάς τη θέση σου, θα ακούσεις από τα μεγάφωνα την φωνή της αεροσυνοδού που σου ανακοινώνει ότι το αεροσκάφος που μπήκες πάει στη Tena και όχι στην Guayaquil! Θα κοιτάξεις γύρω σου με το εμβρόντητο βλέμμα του χαμένου τουρίστα που δεν είναι σίγουρος ότι άκουσε καλά. Όλοι οι υπόλοιποι μητουρίστες (νέα λέξη που σημαίνει αυτόν που καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του, χωρίς απαραίτητα να είναι ντόπιος) θα κατεβάσουν τα πράγματά τους από τα ντουλαπάκια και θα γεμίσουν το διάδρομο, με κατεύθυνση την πόρτα, απ’ όπου οι επιβάτες συνεχίζουν να μπαίνουν. Κάνε ό,τι κάνω. Η μεταβολή διατυπώνεται στα ισπανικά και ταξιδεύει από στόμα σε στόμα σε ένα ιδιότυπο χαλασμένο τηλέφωνο, έχον...

Εφημερίδα La Hora p.B2, 08 Ιουλίου 2008 Τίτλος: Naturaleza tiene m às derechos. - Η Φύση έχει περισσότερα δικαιώματα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μια εφημερίδα αφιερώνει χρόνο και χώρο στην Φύση, για να εκφράσει τη φωνή της. Ακόμα περισσότερο, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς ένα λογοτεχνικό σχήμα, όπως αυτό της προσωποποίησης, εκφράζεται σε έναν εψημεριδένιο τίτλο, σε μια πολιτική εφημερίδα. Παρακάτω διαβάζω για ένα άρθρο του Συντάγματος, (ίσως σχέδιο νόμου) που δίνει στην Φύση, σαν νομικό πρόσωπο, να διεκδικήσει τα δίκια της από την ανθρωπότητα, μέσω των ανθρώπων. “Κάθε άνθρωπος, χωριό, κοινότητα ή εθνότητα μπορεί να διεκδικήσει την απόδοση δικαιοσύνης για αδικήματα που έχουν διαπραχθεί εις βάρος της Φύσης. Σιωπή. Κουφάθηκα. Ξαναδιαβάζω. Προσπαθώ να φανταστώ την νομική διαδικασία σε ένα ελληνικό δικαστήριο: Υπόθεση 219. Ο Τάσος φοράει πλατανόφυλλα και στέκεται απέναντι από τον πρόεδρο, κατηγορώντας το ελληνικό κράτος για αμέλεια στην προστασία των ελληνικών δασών και...