13. Πετάξου κι εσύ στη Γουαγιακίλ…

Οι πτήσεις εσωτερικού στο αεροδρόμιο του Κίτο είναι μια κωμωδία που αξίζει να ζήσει κανείς. Όχι μόνο επειδή ελάχιστες φεύγουν στην ώρα τους, αλλά επειδή, ακόμα κι αν αγνοήσεις τη λανθασμένη ώρα που αναγράφεται στις οθόνες πάνω από τις Πύλες, θα πας στο αεροσκάφος πεζός, καπνίζοντας και ρωτώντας. Έπειτα, την ώρα που αναζητάς τη θέση σου, θα ακούσεις από τα μεγάφωνα την φωνή της αεροσυνοδού που σου ανακοινώνει ότι το αεροσκάφος που μπήκες πάει στη Tena και όχι στην Guayaquil! Θα κοιτάξεις γύρω σου με το εμβρόντητο βλέμμα του χαμένου τουρίστα που δεν είναι σίγουρος ότι άκουσε καλά. Όλοι οι υπόλοιποι μητουρίστες (νέα λέξη που σημαίνει αυτόν που καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του, χωρίς απαραίτητα να είναι ντόπιος) θα κατεβάσουν τα πράγματά τους από τα ντουλαπάκια και θα γεμίσουν το διάδρομο, με κατεύθυνση την πόρτα, απ’ όπου οι επιβάτες συνεχίζουν να μπαίνουν. Κάνε ό,τι κάνω. Η μεταβολή διατυπώνεται στα ισπανικά και ταξιδεύει από στόμα σε στόμα σε ένα ιδιότυπο χαλασμένο τηλέφωνο, έχοντας σαν αποτέλεσμα την ειρηνική αποχώρηση των μητουριστών. Απλά, χωρίς σαματά, χωρίς γκρίνια, χωρίς καν μια τόση δα εξέγερση σαν τις δικές μας σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των απίστων ραγιάδων υπό το κέλευσμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού! Τι μοιρολάτρες! Πάνω που θα πιάσεις το νόημα και θα λύσεις τη ζώνη σου για να σηκωθείς κι εσύ, η καθησυχαστική φωνή του πιλότου θα αποκαταστήσει την τάξη διορθώνοντας την αεροσυνοδό. Κάτι σαν τα δικά μας ΚΤΕΛ, αλλά με φτερά! Από την άλλη, ο δικός μας Κηφισός έχει πολύ δρόμο ακόμα μέχρι την υποδειγματική καθαριότητα του Αεροδρομίου της Guayaquil.

Η πτήση, αυτή καθαυτή, ένα αριστούργημα. Κάθομαι στο αεροσκάφος της Avianca, στη μεσαία πόρτα. Το αεροπλάνο απογειώνεται και σιγά-σιγά ακούω ένα φσσσσσσςς, το οποίο, όσο ανεβαίνουμε, δυναμώνει. Και προέρχεται από το λάστιχο της εξόδου κινδύνου. (τυχαία, νομίζεις την βάφτισαν “κινδύνου”. Αν -αντίθετα- έμπαινε ο αέρας, θα την έλεγαν -υποθέτω- “είσοδο κινδύνου”)

Γενικά, είμαι ΠΟΛΥ κουλ με τις πτήσεις. Όμως, αυτός ο αέρας που διαφεύγει από την “έξοδο κινδύνου”, μου φέρνει στο μυαλό εικόνες από αεροπορικές τραγωδίες. Αν στην συνταγή προσθέσεις το γεγονός ότι εδώ είναι Νότια Αμερική -άρα και το Γερμανοπρεπές προτόκολλο ελέγχου αεροσκαφών που έχει ξεχαστεί στα αζήτητα του τελωνείου-, μαζί με την αίσθηση μιας πτήσης πάνω από τη ζούγκλα του Αμαζονίου, τότε την φαντασίωση την έχεις στο τσεπάκι: Η εικόνα του σκελετωμένου πιλότου στο κόκπιτ του βομβαρδιστικού που έχει πέσει στην ζούγκλα του Βιετνάμ, μαζί με σκόρπιες βαλίτσες ανάμεσα στα βρύα, στοιχειώνουν τα εγκεφαλικά κύτταρα που φύτρωσαν στο μυαλό μου όταν ήμουν 8.

Η αεροσυνοδός με ακουμπά στον ώμο, με την τυπικότητα ενός κτηνίατρου που χαϊδεύει ένα σκυλί, μετά την ένεση της ευθανασίας.