Todo Chévere

Κίτο, 8 Ιουλίου 2008, αργά τη νύχτα Επιστρέφω στο ξενοδοχείο με ένα ταξί που παίζει led zeppelin. Παράξενο άκουσμα για ένα ταξί, πόσο μάλλον στο Κίτο. Οδηγός, taxista όπως τους λένε εδώ, είναι ο Christian Roberto και άλλα 2-3 ονόματα. Πιάνουμε την κουβέντα για τη μουσική. Του αρέσει η Baccata, που μοιάζει κάπως με το Reggeton. Άγνωστες λέξεις, άγνωστα ακούσματα. Ο Christian ζει για τη μουσική. Απ' όσο κατάλαβα, δουλεύει όλη την εβδομάδα, για να βγει την Παρασκευή και το Σάββατο (Γιατί, εγώ τι κάνω;), σε κάποιο μπαράκι, σε κάποια συναυλία. Συναυλία. Τινγκ! Χτύπησε ευαίσθητη χορδή. Έγινε φίλος μου μεμιάς. Είναι παράδοξο, αλλά εδώ στο Quito γίνονται συνέχεια συναυλίες. Κοστίζουν από 21 έως 50 δολάρια και φιλοξενούνται στην Piaza de torros Quito. Εκεί είχε την ευκαιρία να ζήσει μεγάλες στιγμές, απολαμβάνοντας τους Doors ( όχι όλους, δεν είναι τόοοοσο μεγάλος). -Εντυπωσιάστηκα με τον τραγουδιστή τους, που έμοιαζε αρκετά στον Jim Morrison. -A! Μήπως ήταν ο Ian As...

Gringoland-Κίτο, 08 Ιουλίου 2008 Υπάρχει μια γειτονιά στο Quito, που οι ντόπιοι τη λένε Gringoland. Κάτω από μια μπορντούρα ηλεκτροφόρας μακαρονάδας που κρέμεται ανάμεσα σε στήλους της επιχείρησης ηλεκτρισμού, μια σειρά από χαμηλά κτήρια στεγάζει τον τουρισμό της πόλης. Εδώ μαζεύονται όλοι οι τουρίστες που έχουν χάσει τις βαλίτσες τους κάπου στην Κολομβία, περιμένοντας ένα τηλεφώνημα, πάνω από ένα ποτήρι γεμάτο με κοκτέιλ, κάνοντας πως οι διακοπές τους άρχισαν φαντασμαγορικά. Εδώ μαζεύονται και τα μακρύτερα χέρια του Εκουαδόρ, χέρια επιδέξια, που ανήκουν σε φτωχοδιάβολους που λιγουρεύονται κινητά, διαβατήρια, τίποτα πορτοφόλια σε μισάνοιχτες τσάντες. Εντσικτωδώς λιγίζω τα δάχτυλα των ποδιών μου, γρατζουνώντας τους πάτους των πολυαγαπημένων μου παπουτσιών. Η προπαίδειά μου στον ΗΣΑΠ έχει αυτοματοποιήσει τις προστατευτικές κινήσεις των χεριών μου προς την τσάντα μου. Τρώω μια παράλογα ακριβή μακαρονάδα και καταπίνω ένα-δύο ποτά, προσπαθώντας να ενταχθώ στο τουριστοσύνο...

Εφημερίδα La Hora p.B2, 08 Ιουλίου 2008 Τίτλος: Naturaleza tiene m às derechos. - Η Φύση έχει περισσότερα δικαιώματα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μια εφημερίδα αφιερώνει χρόνο και χώρο στην Φύση, για να εκφράσει τη φωνή της. Ακόμα περισσότερο, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς ένα λογοτεχνικό σχήμα, όπως αυτό της προσωποποίησης, εκφράζεται σε έναν εψημεριδένιο τίτλο, σε μια πολιτική εφημερίδα. Παρακάτω διαβάζω για ένα άρθρο του Συντάγματος, (ίσως σχέδιο νόμου) που δίνει στην Φύση, σαν νομικό πρόσωπο, να διεκδικήσει τα δίκια της από την ανθρωπότητα, μέσω των ανθρώπων. “Κάθε άνθρωπος, χωριό, κοινότητα ή εθνότητα μπορεί να διεκδικήσει την απόδοση δικαιοσύνης για αδικήματα που έχουν διαπραχθεί εις βάρος της Φύσης. Σιωπή. Κουφάθηκα. Ξαναδιαβάζω. Προσπαθώ να φανταστώ την νομική διαδικασία σε ένα ελληνικό δικαστήριο: Υπόθεση 219. Ο Τάσος φοράει πλατανόφυλλα και στέκεται απέναντι από τον πρόεδρο, κατηγορώντας το ελληνικό κράτος για αμέλεια στην προστασία των ελληνικών δασών κα...

Ασθμαίνοντας στο λαβύρινθο των διαδρόμων του ξενοδοχείου, συναντώ την κυρία που μου έβαλε καφέ. Σταματά, πισωγυρίζει και με χαιρετά ευγενικά. Της ανταποδίδω το χαμόγελο, καθώς βάζω το κλειδί στην κλειδαριά του δωματίου μου. Ρε κάπου την ξέρω εγώ αυτήν την στρουμπουλή κυριούλα… Μην είσαι ανόητος, αποκλείεται. Το βρήκα! Μοιάζει με την Ιλέτ, τη Φιλιπινέζα που δούλευε στο… Για πρώτη φορά, έχω την αίσθηση ότι ο Κολόμβος δεν έφτασε πρώτος στην Αμερική. Άλλωστε, οι Φιλιππίνες είναι ένα τσιγάρο δρόμος από εδώ… Σκέφτηκα το τσιγάρο και συνειδητοποιώ έντρομος ότι δεν έχω τσιγάρα! Τραβάω το κλειδί από την κλειδαριά και ξαμολιέμαι στο δρόμο. Ρωτάω έναν πλανόδιο πού έχει τσιγάρα. Με στέλνει σε έναν άλλο πλανόδιο, στην παραπάνω γωνία. Τον αναζητώ με το βλέμμα μου: Ένας παππούς έχει κρεμάσει στο στήθος του μια ανοιχτή βαλίτσα που περιέχει καραμέλες, αρώματα, κάτι ακατανόητο, κάτι άλλο ακατανόητο, εν πάσει περιπτώσει διάφορα ακατανόητα, σε χαρτονένια ραφάκια με φόντο την καρό ταπετσαρία τη...