16. Guayaquil city

Ζέστη, υγρασία, νέφος, φασαρία, παράγκες (ακόμα, βέβαια, δεν έχω γνωρίσει τι σημαίνει ΑΛΗΘΙΝΗ παράγκα), φασαρία, αστυνομία. Αυτά είναι τα αρνητικά της Guayaquil.

Πολυτελείς αναπαλαιώσεις, φροντισμένα πάρκα με υπερκινητικούς σκίουρους και δίμετρους αργόσχολους χαμαιλέοντες που λιάζονται ανάμεσα σε ντόπιους που διαβάζουν τεμπέλικα την εφημερίδα τους, μνημεία, ρυμοτομία και «άναρχη» διάθεση. Αυτά είναι τα θετικά της.

Πριν από 20 χρόνια, ήσουν τρελός αν κυκλοφορούσες στο δρόμο μόνος σου. Ακόμα κι αν ήσουν Έλληνας. Και πού να πας;

Το 2000 όμως, όλα άλλαξαν.

Η πόλη έλυσε το χειρόφρενο και οι κάτοικοί της άνοιξαν το βήμα για να την προλάβουν, πριν τους ξεφύγει. Ελλενίτ και γρανίτης, Σακαράκες σε τεράστιες λεωφόρους, σε μια πόλη όπου τα τετράγωνα είναι… τετράγωνα! Θαυμαστή αρχιτεκτονική των περασμένων αιώνων, αλλά και της τελευταίας δεκαετίας. Εδώ, κάποια μυαλά δούλεψαν αποτελεσματικά.

Ιδέες υπάρχουν. Λεφτά δεν υπάρχουν. Η γνωστή καραμέλα των απανταχού Ελλήνων ταιριάζει σ’ αυτό που βλέπω. Οι ντόπιοι το ξέρουν, χωρίς να έχουν μπει στον κόπο να το διατυπώσουν με λόγια. Σε ποιόν να το πουν;

Κι όμως! Η Γουαγιακίλ είναι ένα ζωντανό παράδειγμα πως τα λεφτά βρίσκονται, αρκεί να υπάρχει η διάθεση. Ειδικά δε, άμα είσαι στον πάτο, από διάθεση άλλο τίποτα…