Todo Chévere

Ακολουθώντας τις προστατευτικές οδηγίες του ξενόγλωσσου οδηγού μου, αγόρασα ένα καπέλο, για να μη με βαρέσει ο αμείλικτος ήλιος. Παρόλο που δεν ήταν απαιτούμενο από το βιβλίο, αγόρασα κι ένα φτηνιάρικο πλαστικό ρολόι, μπας και συμβάλει κάπως στο να φέρω το jet-lag στα ίσα του. Τα φόρεσα όλο καμάρι και γυρίζω προς το ξενοδοχείο. Λαχανιασμένος από την κατηφόρα, αφήνω το πεζοδρόμιο με τις παρακάμψεις των πανεριών και προχωρώ στην ισιάδα της ασφάλτου.  Οι ιθαγενείς με κοιτούν σαν τουρίστα (δηλαδή, ως τι άλλο θα με κοίταζαν;) Ένας σκουρόχρωμος απόγονος των Ίνκας, με κοιτάζει επιτιμητικά. “Ρε άντε πάγαινε! Ορίστε! Σε κοιτάζω κι εγώ!”.  Τώρα το βλέμμα του σκοτεινιάζει. Συννεφιάζει. Επιβάλλεται. Αμυδρά με προτρέπει να κοιτάξω πίσω μου.  “Δε σφάξανε! Ξέρεις ποιός είμαι εγώ,ρε;”  Το βλέμμα του, ατσαλάκωτο, με προειδοποιεί.  Αλλά εγώ, αγέρωχος απόγονος του Καραϊσκάκη, δεν λυγίζω. Ένταση. Η άσφαλτος σαν να τρεμουλιάζει κάτω από τα πόδια μου. Σεισμός; Ο i...

Οι προετοιμασίες του ταξιδιού περιελάμβαναν την αγορά καρτών μνήμης για την φωτογραφική μου, αδιάβροχη θήκη, universal φορτιστή μπαταριών και λοιπά αξεσουάρ, ώστε να αυξήσω κάπως τις πιθανότητες να τραβήξω καμιά όμορφη εικόνα με εξωτικά ενσταντανέ, τίποτα όμορφα κορίτσια, τουριστικά αξιοθέατα που -με λίγη επεξεργασία- θα έπειθαν κάπως, κάποιον, κάποτε, να πληρώσει για τα άρθρα που είχα σκοπό να γράψω. Καλή αφετηρία σκέψης. Μη φανταστείτε καμιά καταπληκτική κάμερα με τηλεφακούς, από εκείνες που λιμπίζονται οι αυτόχθονες πλιατσικολόγοι. Μια ταπεινή olympus τσέπης είχα, που παρά το μέγεθός της, είχε δώσει στο παρελθόν εξαιρετικά (εξωπραγματικά θα έλεγα, κινδυνεύοντας να εξευτελιστώ) αποτελέσματα. Όμως- Στην πρώτη απόπειρά μου να τραβήξω την πρώτη μου υπερατλαντική φωτογραφία, η τεχνολογία με προδίδει: Με το κλικ του “ on” ο φακός βγήκε και έπειτα ξαναμαζεύτηκε -ακούσιο αντανακλαστικό- με μια ντροπαλή συστολή, σαν πρωτάρης εραστής του αγοραίου, που τα βρήκε με την μαντάμ, αλλά μόλις...

Κίτο ,  07 Ιουλίου 2008 Ξενοδοχείο San Francisco de Quito Ποτέ δεν είχα πρόβλημα να κοιμηθώ, σε οποιοδήποτε σημείο αποφάσιζα να κατεβάσω τον Γενικό. Γιατί λοιπόν να είχα πρόβλημα στο Quito ; Ο ύπνος μού έκανε καλό. Όσο πλένω τα δόντια μου με εμφιαλωμένο νερό –ας μη ρισκάρουμε από την πρώτη μέρα-, συλλογίζομαι ότι τώρα νιώθω έτοιμος να τριγυρίσω σε αυτήν την τόσο άγνωστη πόλη. Νιώθω έτοιμος να γνωρίσω ανθρώπους με διαφορετική κουλτούρα και να συζητήσω μαζί τους. Νιώθω έτοιμος να ξεκινήσω τον ιερό αγώνα μου και να αγωνιστώ για να ξαναβρώ τη χαμένη βαλίτσα μου. Βγαίνω από το δωμάτιο, κατεβαίνω μια σκάλα, διασχίζω μια αυλή, κατεβαίνω άλλη μια σκάλα, προσπερνάω μια διακλάδωση στη μέση της σκάλας, διασχίζω άλλη μια αυλή και φτάνω στο μπαλκονάκι που είναι η ρεσεψιόν. Οι νευρώνες μου ακόμα κοιμούνται, γι αυτό αποφεύγω την ρεσεψιονίστ και-… Ώπα! Φρενάρω από τον ξαφνικό συναγερμό και κάνω μεταβολή για να την σκανάρω. Δεν είναι κακό. Ρωτάω για καφέ. Μάλλον ηλίθια ερώτηση, μια...