Todo Chévere

AEROPUERTO   MARISCAL  – Κίτο, Εκουαδόρ. (νωρίς το βράδι) Όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το ταξίδι, στηρίχτηκα σε σκόρπιες εντυπώσεις γνωστών που το είχαν κάνει παλιότερα.  Πραγματικά, όλα εξελίσσονται σύμφωνα με το πρόγραμμα: Πρωινό στη Ρώμη. Δείπνο στο Κίτο. Αποσκευές στο Καράκας!  Το εννοώ!  Αποσκευές στο Καράκας!  (αυτό είναι παραδίπλα. Δυο χώρες παρακεί. Στη Βενεζουέλα!) Με τέτοιο jet - lag που έχω, λίγο με νοιάζει. Θα τους γ* το μ* που τους πέταξε! Εισπνοή-εκπνοή. Αποφασίζω να συμπεριφερθώ με την ανωτερότητα που χαρακτηρίζει έναν απόγονο του Σωκράτη, του Μεγαλέκου και του Κουταλιανού. Προσπαθώ να συντάξω μια φράση σε άρτια ισπανικά, που να εξηγεί το πρόβλημά μου και να περιορίζει τις απαντήσεις σε ναι ή όχι. Μάλλον σε si ή no . Στριμώχνομαι λοιπόν στο γκισέ των χαμένων αποσκευών και παρακολουθώ τον διάλογο ομοιοπαθών «πολιτισμένων» τουριστών με τον αρμόδιο «τριτοκοσμικό» υπάλληλο, με σκοπό να υποκλέψω το απαραίτητο λεξιλόγιο...

Αεροπλάνο, κάπου πάνω από τις Αζόρες- άγνωστος χρόνος Έχασα μεν την απογείωση, αλλά ήμουν μέσα. Ναι! Το πρόλαβα! Ο ύπνος με νίκησε, επιτέλους. Για την ακρίβεια, με το κλικ της ζώνης, βυθίστηκα σε έναν λήθαργο, σαν να ερχόταν αυτό το κλικ από τα δάχτυλα ενός υπνωτιστή.  Μαύρη οθόνη. Ξύπνησα όταν επιχείρησα να αλλάξω πλευρό. Στα γόνατά μου μια νάιλον σακούλα με μια πράσινη κουβέρτα και ένα μαξιλάρι. Κοιτάζω από το παράθυρο. Μπλε. Και γαλάζιο. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο μπλε και το γαλάζιο; Ο ουρανός είναι γαλάζιος. Ο Ατλαντικός είναι μπλε. Κι αυτό το λέω με την πηγαία βεβαιότητα που χαρακτηρίζει κάθε χωριάταρο που πετάει πάνω από τον Ατλαντικό για πρώτη φορά. Εκτός κι αν έχει σύννεφα, φαντάζομαι. Στη διπλανή μου θέση, κάποιος σαλεύει. Παρατηρώ. Μια στρουμπουλή γυναίκα με κούρεμα γιαπωνέζου playboy και αυχένα παλαιστή. Φοράει μια γαλάζια μπλούζα και υφασμάτινο παντελόνι. Με το που με βλέπει να την κοιτάω, της γνέφω έναν ευγενικό χαιρετισμό. Αυτό ήταν: ...

Αεροδρόμιο  Fiumicino , Ρώμη, 06 Ιουλίου 2008. Τρέχω έξω από το αεροδρόμιο και ανάβω τσιγάρο. Έχω στη διάθεσή μου 3 ωρίτσες να διαπιστώσω τι έχει αλλάξει στην «αιώνια πόλη» από την τελευταία φορά που ήρθα εδώ, πριν από 7 χρόνια. Οι τιμές. Μου ζήτησαν μια εικοσαριά ευρώ για το τρένο-φούρνο που θα με μετέφερε από το αεροδρόμιο στον κεντρικό σταθμό.  Πολλά δεν είναι;  Προσπαθώ να θυμηθώ τις τιμές επί λιρέτας, αλλά η μνήμη μου δεν με βοηθά. Δε βαριέσαι; Μισή συναυλία είναι. Όλα είναι στη θέση τους. Τα άλογα στην Fontana di trevi συνεχίζουν να στέκονται αφηνιασμένα σε μαρμαρωμένο stop - care , οι τουρίστριες συνεχίζουν να σεργιανίζουν στην piazza de Espagna κοιτώντας ψηλά, το καφέ Greco , το παλαιότερο καφέ της Ευρώπης, συνεχίζει να σερβίρει απίστευτο εσπρέσο. Αρκετά.  Κοιτάζω την ώρα στο κινητό μου και παθαίνω πανικό: τι σκατά...  Ρε! Θα χάσεις την πτήση με την κωλο-Ρώμη! Τρέχα! Τρέχα σου λέω!  Γαμώτο!  Γαμώτο! Ψάχ...

Αθήνα, Αεροδρόμιο Ελ Βενιζέλος - 6 Ιουλίου2008 Είμαι λίγο μουδιασμένος. Φοβήθηκα πως θα χάσω την πτήση μου και προτίμησα να χάσω τον ύπνο μου. Ξενύχτησα. Στέκομαι στην ουρά της Alitalia , κοιτώντας την κοπέλα πίσω από το γκισέ. Ανέκαθεν τα αεροδρόμια μου προκαλούσαν μια ανησυχία. Μάλλον, όχι τα αεροδρόμια αυτά καθ’ αυτά, αλλά οι προορισμοί. Αδημονώ να ταξιδέψω.  Η κοπέλα κοιτάζει το διαβατήριο μου. -Εκουαδόρ; -Γιατί όχι; -Μακριά δεν είναι; -Τόσο το καλύτερο! -Μήπως γνωρίζετε την πόλη που θα προσγειωθείτε; -Ελπίζω στο Κίτο -Α... -Έχω μια εκτύπωση, που γράφει το ακριβές δρομολόγιο, για να βρείτε τον κωδικό του Κίτο... -Όχι, κανένα πρόβλημα... Λοιποόον: Πάτε Ρώμη, στο αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο, μετά πετάτε στο Καράκας κι έπειτα αλλάζετε εταιρεία και πάτε Καράκας-Μπογκοτά-Κίτο με την Avianca . Χαμογελάω ηλίθια, σαν χωριάταρος που μόλις πούλησε τα γίδια του και πήγε στην Αθήνα για να γαμήσει! Μόνο που εγώ απολύθηκα και ροκανίζω την αποζημίωση, για να φύγω...