1. Aεροπλανικό (part 1)

Αθήνα, Αεροδρόμιο Ελ Βενιζέλος - 6 Ιουλίου2008

Είμαι λίγο μουδιασμένος. Φοβήθηκα πως θα χάσω την πτήση μου και προτίμησα να χάσω τον ύπνο μου. Ξενύχτησα. Στέκομαι στην ουρά της Alitalia, κοιτώντας την κοπέλα πίσω από το γκισέ. Ανέκαθεν τα αεροδρόμια μου προκαλούσαν μια ανησυχία. Μάλλον, όχι τα αεροδρόμια αυτά καθ’ αυτά, αλλά οι προορισμοί. Αδημονώ να ταξιδέψω. 

Η κοπέλα κοιτάζει το διαβατήριο μου.

-Εκουαδόρ;

-Γιατί όχι;

-Μακριά δεν είναι;

-Τόσο το καλύτερο!

-Μήπως γνωρίζετε την πόλη που θα προσγειωθείτε;

-Ελπίζω στο Κίτο

-Α...

-Έχω μια εκτύπωση, που γράφει το ακριβές δρομολόγιο, για να βρείτε τον κωδικό του Κίτο...

-Όχι, κανένα πρόβλημα... Λοιποόον: Πάτε Ρώμη, στο αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο, μετά πετάτε στο Καράκας κι έπειτα αλλάζετε εταιρεία και πάτε Καράκας-Μπογκοτά-Κίτο με την Avianca.

Χαμογελάω ηλίθια, σαν χωριάταρος που μόλις πούλησε τα γίδια του και πήγε στην Αθήνα για να γαμήσει! Μόνο που εγώ απολύθηκα και ροκανίζω την αποζημίωση, για να φύγω από την Αθήνα. Και σίγουρα όχι για να γαμήσω. Θα έλεγα ότι προτίμησα να αλλάξω αυτά τα ευρώ σε εμπειρίες, όπως περίπου αλλάζαμε παλιότερα τις δραχμούλες σε συνάλλαγμα.

-Βαλίτσες;

-Αυτόν τον σάκο, μόνο.

-Θα πρέπει να τον αφήσετε στο γκισέ 114, γιατί τα λουριά...

-ναι, ναι, ξέρω. Πείτε μου όμως, ο σάκος μου θα φτάσει στο Κίτο, ή θα πρέπει να τον αναζητήσω στη Ρώμη, στο Καράκας και στη Μπογκοτά;

-Εγώ τον στέλνω στο Κίτο. Τώρα, το αν θα φτάσει εκεί ή στις Μπαχάμες, αυτό είναι άλλο θέμα.

Καγχάζω. Μικρέ και αδαή τουρίστα...