2. Αεροπλανικό (part 2)

Αεροδρόμιο Fiumicino, Ρώμη, 06 Ιουλίου 2008.

Τρέχω έξω από το αεροδρόμιο και ανάβω τσιγάρο. Έχω στη διάθεσή μου 3 ωρίτσες να διαπιστώσω τι έχει αλλάξει στην «αιώνια πόλη» από την τελευταία φορά που ήρθα εδώ, πριν από 7 χρόνια.

Οι τιμές.

Μου ζήτησαν μια εικοσαριά ευρώ για το τρένο-φούρνο που θα με μετέφερε από το αεροδρόμιο στον κεντρικό σταθμό. 

Πολλά δεν είναι; 

Προσπαθώ να θυμηθώ τις τιμές επί λιρέτας, αλλά η μνήμη μου δεν με βοηθά. Δε βαριέσαι; Μισή συναυλία είναι.

Όλα είναι στη θέση τους. Τα άλογα στην Fontana di trevi συνεχίζουν να στέκονται αφηνιασμένα σε μαρμαρωμένο stop-care, οι τουρίστριες συνεχίζουν να σεργιανίζουν στην piazza de Espagna κοιτώντας ψηλά, το καφέ Greco, το παλαιότερο καφέ της Ευρώπης, συνεχίζει να σερβίρει απίστευτο εσπρέσο. Αρκετά. 

Κοιτάζω την ώρα στο κινητό μου και παθαίνω πανικό: τι σκατά... 

Ρε! Θα χάσεις την πτήση με την κωλο-Ρώμη! Τρέχα! Τρέχα σου λέω! 

Γαμώτο! 

Γαμώτο!

Ψάχνω το επόμενο τρένο στον πίνακα του σταθμού. Με πιάνει απελπισία, καθώς αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι το Ecuador είναι πιθανώς μακρύτερα από αυτό που νόμιζα. 

Και τότε, 

το ρολόι του σταθμού μπαίνει στο οπτικό μου πεδίο: 15.45. 

Μαλάκα! Άλλαξες χώρα. Άλλαξες ζώνη ώρας. Γιατί δεν άλλαξες και το ρολόι;

Νιώθω ευγνώμων για την βλακεία μου και ξαναμπαίνω γουργουρίζοντας από ευτυχία στο τρένο-φούρνο. Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι και αφήνουμε το ευτυχισμένο ρόστο να βράσει στο ζουμί του...