10. Christian, el taxista.

Κίτο, 8 Ιουλίου 2008, αργά τη νύχτα

Επιστρέφω στο ξενοδοχείο με ένα ταξί που παίζει led zeppelin. Παράξενο άκουσμα για ένα ταξί, πόσο μάλλον στο Κίτο.

Οδηγός, taxista όπως τους λένε εδώ, είναι ο Christian Roberto και άλλα 2-3 ονόματα.

Πιάνουμε την κουβέντα για τη μουσική. Του αρέσει η Baccata, που μοιάζει κάπως με το Reggeton. Άγνωστες λέξεις, άγνωστα ακούσματα.

Ο Christian ζει για τη μουσική. Απ' όσο κατάλαβα, δουλεύει όλη την εβδομάδα, για να βγει την Παρασκευή και το Σάββατο (Γιατί, εγώ τι κάνω;), σε κάποιο μπαράκι, σε κάποια συναυλία.

Συναυλία.

Τινγκ! Χτύπησε ευαίσθητη χορδή. Έγινε φίλος μου μεμιάς.

Είναι παράδοξο, αλλά εδώ στο Quito γίνονται συνέχεια συναυλίες. Κοστίζουν από 21 έως 50 δολάρια και φιλοξενούνται στην Piaza de torros Quito. Εκεί είχε την ευκαιρία να ζήσει μεγάλες στιγμές, απολαμβάνοντας τους Doors (όχι όλους, δεν είναι τόοοοσο μεγάλος).

-Εντυπωσιάστηκα με τον τραγουδιστή τους, που έμοιαζε αρκετά στον Jim Morrison.

-A! Μήπως ήταν ο Ian Astbury...

-Ποιός;

-Ο τραγουδιστής των Cult.

-Δεν τους ξέρω.

Και γιατί να τους ξέρει; Ίσως να ζητάω πολλά, από έναν 23χρονο οδηγό ενός από τα 12.000 ταξί του Κίτο, γεννημένο στο Pintero. Ίσως το κόλλημά μου με τους Cult να είναι τελικά ασήμαντο σε σχέση με τα δικά του κολλήματα με τον Gerardo Moran ή τους άλλους μουσικούς που μου αράδιασε. Ας μείνουμε στην αλφαβήτα των Doors, των Zeppelin και των Rolling Stones. Ας χαμογελάσουμε με ευγνωμοσύνη για τα θεμέλια της ροκ και από εκεί και πέρα, ο καθένας ας ανοίξει το δικό του μονοπάτι στη μουσική.