6. Olympusτη μου!

Οι προετοιμασίες του ταξιδιού περιελάμβαναν την αγορά καρτών μνήμης για την φωτογραφική μου, αδιάβροχη θήκη, universal φορτιστή μπαταριών και λοιπά αξεσουάρ, ώστε να αυξήσω κάπως τις πιθανότητες να τραβήξω καμιά όμορφη εικόνα με εξωτικά ενσταντανέ, τίποτα όμορφα κορίτσια, τουριστικά αξιοθέατα που -με λίγη επεξεργασία- θα έπειθαν κάπως, κάποιον, κάποτε, να πληρώσει για τα άρθρα που είχα σκοπό να γράψω. Καλή αφετηρία σκέψης. Μη φανταστείτε καμιά καταπληκτική κάμερα με τηλεφακούς, από εκείνες που λιμπίζονται οι αυτόχθονες πλιατσικολόγοι. Μια ταπεινή olympus τσέπης είχα, που παρά το μέγεθός της, είχε δώσει στο παρελθόν εξαιρετικά (εξωπραγματικά θα έλεγα, κινδυνεύοντας να εξευτελιστώ) αποτελέσματα.

Όμως-

Στην πρώτη απόπειρά μου να τραβήξω την πρώτη μου υπερατλαντική φωτογραφία, η τεχνολογία με προδίδει: Με το κλικ του “on” ο φακός βγήκε και έπειτα ξαναμαζεύτηκε -ακούσιο αντανακλαστικό- με μια ντροπαλή συστολή, σαν πρωτάρης εραστής του αγοραίου, που τα βρήκε με την μαντάμ, αλλά μόλις “το κορίτσι” του άνοιγε το φερμουάρ, εκείνος έπαθε αφλογιστία.

Τεράστια απογοήτευση.

Τόσο μεγάλη, που δεν χώραει στο νου μου. Και δώστου πάλι κλικ και βζζζν και βζζζζν και έπειτα τίποτα. Τζίφος. Και -παρότι ο χρόνος δεν με πιέζει όσο η φανταστική μαντάμ που θα βάραγε την πόρτα με μανία- δώστου κι επιμένω να δοκιμάζω ξανά και ξανά, μήπως και το υποτιθέμενο σκουπιδάκι ξεσκαλώσει και αφήσει το φακό μου να καυλώσει και να λάμψει με το μεγαλείο του. Ξαναδοκιμάζω και αργότερα, πάλι και ξαναμανά, τρώω μέλι με καρύδια, αλλάζω μπαταρίες, λύνω ό,τι λύνεται, φυσάω, ξεφυσάω και, τέλος, μένω αποκαμωμένος με τον ζαρωμένο μου φακό στο χέρι, αντιμέτωπος με την απελπισία. Είναι άχρηστος!

Η μηχανή είναι ακόμα στην εγγύηση και αυτό μου δίνει ένα ίχνος αισιοδοξίας. Ίσως κάποιος μάστορας τεχνικός σε ένα φωτογραφείο... Ποιό φωτογραφείο! Στην αντιπροσωπεία! Μα, εκεί μου λένε να την αφήσω και να ξαναπεράσω σε δέκα μέρες. Πλάκα μου κάνετε; Σε δέκα μέρες θα είμαι στο πουθενά!

Λυσσάω.

Στρίβω τη γωνία μπουκάρω σε μια τρύπα με φτηνά ηλεκτρονικά και εντοπίζω μια φωτογραφική αντάξια των περιστάσεων! Μια πλαστική, με φίλμ, από αυτές που αλλάζεις πόζα με τη ροδέλα. Το συγκλονιστικό είναι ότι αλλάζεις και φίλμ από το πορτάκι που ανοίγει! Ε, αυτή δε θα χαλάσει. Κι αν χαλάσει, δεν θα χαλαστώ. Βέβαια... αντίο ρεπορτάζ. Αλλά αυτή τη στιγμή η προτεραιότητά μου είναι, όταν γυρίσω, να μπορώ να αποδείξω ότι αυτό το ταξίδι είναι πραγματικό και ότι δεν είναι μια φανταστική ιστορία που σκέφτηκα ώστε να εντυπωσιάσω, ή ακόμα και να δικαιολογήσω την 40ήμερη απουσία μου.

Για φαντάσου:

-Πού χάθηκες εσύ ρε παληκάρι;

-Περιηγήθηκα στο Εκουαδόρ.

-Ναι, Σιγά! Πάω στοίχημα ότι ήσουνα στο Γκουαντάναμο. Μέσα. Για παιδική τρομοκρατία. Πέρασες καλά;

Βλέπεις, φίλε αναγνώστη, για μια αξιοπρέπεια ζούμε. Κι αν τώρα πρέπει να αντλήσεις οπτικά ερεθίσματα γκουγκλάροντας τα μέρη που βρέθηκα, αναφώνησε μαζί μου “Σκατά στους τεχνολογικούς θεούς της Olympus!”