23. Στο -έκκεντρο- κέντρο του κόσμου.

Montanita, λίγο αργότερα

O Victor με ξυπνάει αργά το απόγευμα. Αποφάσισε να κυνηγήσει μια δουλειά στη Γουαγιακίλ και λέει ότι θα φύγει. Εγώ λέω να κάτσω. Όλο και κάτι θα βρω να κάνω. Στο κάτω-κάτω, είμαι ένας Έλληνας, άξιος απόγονος του Μακρυγιάννη (άσχετο!), με λεφτά και “γκαζόν”. Μη σου πω ότι θα γαμήσω κιόλας!

Χαιρετιόμαστε και αρχίζω να αναρωτιέμαι πού θα κοιμηθώ. Αρχίζω να περπατώ πάνω-κάτω στο χωριό, κοιτώντας τις ταμπέλες των hostels. Εν τω μεταξύ, έχω μπανίσει κάτι κοριτσάκια, μάλλον αγγλίδες. Το ένστικτό μου με υποχρεώνει να τις ακολουθήσω στη φωλιά τους. Θρίαμβος! Τα κορίτσια στρίβουν σε μια γωνιά, ακολουθούν την παραλία και μπαίνουν σε ένα κτήριο. Ωραίο κτήριο. Ξύλινο. Με μπαλκόνια και χορταρένια στέγη. Ο πάνω όροφος, το ρετιρέ, δεν έχει τοίχους. Μόνο ξύλινες κολώνες, σαν κατάρτια καραβιού που φιλοξενούν αιώρες.

Κοντοστέκομαι και διαβάζω το όνομα του hostel: El Centro del Mundo.

Συμβουλεύομαι το βιβλιαράκι μου και διαπιστώνω ότι αυτό το κτήριο-καράβι είναι το hot spot των άφραγκων surfers και τους προσφέρει, εκτός από απίστευτη θέα στα απλωμένα κύματα του Ειρηνικού, ένα μπαούλο, μια κουνουπιέρα και ένα λιγδιασμένο στρώμα στη συγκλονιστική τιμή των $3 τη βραδιά! Chévere!!!!