Εισαγωγή: Audio-Video

PPM, Μαρούσι, 13 Απριλίου 2008

Βρισκόμαστε σε εσωτερικό μοντέρνας αίθουσας συσκέψεων εταιρείας παραγωγής.

Γενικό πλάνο του χώρου. Γύρω από ένα οβάλ τραπέζι κάθονται 8 άνθρωποι (35-50 y.o.): 4 του υπουργείου (ένας Τσάτσος και τρία τσουτσέκια), 2 της εταιρείας παραγωγής (που ανυπομονούν να ξεμπερδέψουν το συντομότερο δυνατό) και 2 διαφημιστάνθρωποι.

ΤΩΡΑ, ΣΟΒΑΡΑ, ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ, ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΩ;

Ο φακός, με σφιχτά κοντινά πλάνα περιγράφει τα εκφραστικά πρόσωπα των παρευρισκόμενων, δίνοντας έμφαση στα σιωπηλά χείλη τους. Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια σημαντική στιγμή.

[CUT.]

Ο φακός τώρα στρέφεται σε έναν από τους διαφημιστάνθρωπους. Είναι ξυρισμένος, φοράει ένα σκούρο πουκάμισο και παίζει νευρικά με το στυλό του.

[CUT]

Εγώ είμαι αυτός.
Στη δεδομένη στιγμή υποκρίνομαι τον σοβαρό επαγγελματία. Υποκρίνομαι τον οργασμό. Υποκρίνομαι, γενικώς. Μόλις έχει προβληθεί η τελική ταινία μιας διαφήμισης της κωλάρας που κανείς δε θα αναρωτηθεί πόσα κόστισε.

Ο Τσάτσος ξαπλώνει στο κάθισμά του και φέρνει τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του. Του παίρνει μερικά δευτερόλεπτα να ξεβολευτεί από τη δημοσιοϋπαλληλική νιρβάνα. Όλοι περιμένουν να μιλήσει πρώτος. Ξεροβήχει και μας κάνει τη χάρη να ανοίξει τη συζήτηση.

-…ναι, ναι… Πολύ καλό! Έχει γίνει πολύ καλύτερο. Βέβαια, χρειάζονται κάποια πράγματα να τα τονίσει περισσότερο ο εκφωνητής, όπως το τρίτο κοινοτικό πλαίσο στήριξης…

- Και τα λόγοτυπα, στο κλείσιμο, πρέπει νομίζω να τα ξανακοιτάξουμε.

Αιφνιδιασμένος από τον αρνητισμό του τσουτσεκιού, επιχειρώ να περιορίσω το μέγεθος της ζημιάς που τείνει να προξενήσει.

-Καλά, εννοείται πως τα μεγέθη των λογοτύπων στο pack-shot πρέπει να ξαναδουλευτούν, αλλά το σημαντικό επί του παρόντος είναι να καταλήξουμε κάπου.

-Όχι, είμαστε ΟΚ! Προχωράμε! Θα το δείξω βέβαια και αύριο στον κύριο υπουργό, αλλά εσείς προχωρήστε.

Οσμίζομαι επιτυχία και αυτό με κάνει ακόμα πιο γλοιώδη.

[CUT]

Ε, φίλε αναγνώστη! Μην καταφεύγεις από τώρα σε βιαστικά συμπεράσματα. Είπαμε, υποκρίνομαι. Και δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό. Άλλωστε είμαι για να φεύγω από το λιγδιασμένο επάγγελμα του διαφημιστάνθρωπου. Σε λίγες μέρες, αύριο-μεθαύριο δηλαδή, οι δεινόσαυροι της εταιρείας που εργάζομαι, θα με στείλουν σπίτι μου. Δε μπορεί.

Το μόνο που μένει να κάνω, είναι να γυρίσω στο γραφείο με μια νίκη στο τσεπάκι, να σταυρώσω τα πόδια και να τους ανακοινώσω αδιάφορα ότι το ερχόμενο Σαββατοκύριακο δεν θα μπορέσω να δουλέψω, γιατί έχω μπαλέτο.

Μπαλέτο! Αυτό με τα ρόζ κορμάκια και τις πουέντ! Εγώ!

Σου λέω, το έχω σίγουρο! Εντός της εβδομάδας με έχουν στείλει! Και πολύ τους πήρε…

Ένα μήνυμα έρχεται στο κινητό μου, που δονείται στο τραπέζι. Με το ένα μάτι συνεχίζω να κοιτάζω τη χάβρα του τραπεζιού συσκέψεων. Με το άλλο, σαν χαμαιλέοντας διαβάζω…

…ότι…

…μόλις απέλυσαν τα κορίτσια!

Το Δημιουργικό μας Γκρούπ, αυτή η αντιπαθής συμμορία που συνωμοτούσε εις βάρος της αναξιοπρεπούς διαφήμισης, άρχισε να εξαρθρώνεται από τα σαΐνια της διοίκησης! Αυτό σημαίνει ότι είμαι ο επόμενος!

Τώρα όλα είναι ασήμαντα!!!

Ο Τσάτσος κοιτάζει σκεπτικός τα χαρτιά του… Το τσουτσέκι του, έχει σκύψει με προσήλωση κοκομαθημένου πεκινουά και εστιάζει το δάχτυλο του αφεντικού του που περιδιαβαίνει τις λέξεις του σεναρίου. Sit, Loulou!

-Αυτό που με προβληματίζει, είναι ότι το σενάριο είναι δύσκολο να παρουσιαστεί. Ίσως θα έπρεπε να έρθει ο Τάσος στο υπουργείο αύριο, να τα πει ο ίδιος στον κύριο υπουργό…

Ο Τσάτσος με κοιτάζει με συμπάθεια. Τον κοιτάζω κι εγώ με το πιο αθώο βλέμμα που έχω στο οπλοστάσιό μου, από τα σχολικά μου χρόνια. Τα σπλάχνα μου σπαρταράνε καθώς προσπαθώ να καταπνίξω την παράλογη παρόρμηση που με βασανίζει. Θέλω να ανέβω στο τραπέζι, να ξεβρακωθώ σε στυλ Τραβόλτα και να χέσω στο μπούκλετ του Τσάτσου, τραγουδώντας την Τραβιάτα! Φέρτε σαμπάνιες!

Η Φαίη αντιλαμβάνεται ότι κάτι έχει αλλάξει στο χρώμα του προσώπου μου και στον ψυχισμό μου. Με σκουντάει και με κοιτάζει. Της δείχνω το μήνυμα στο κινητό. Γουρλώνει τα μάτια της και προσπαθεί να καταλάβει αν βρίσκομαι στο χείλος ενός θριάμβου ή μιας καταστροφής. Με το δάχτυλο μου σχεδιάζω ένα Smiley με την υγρασία του φραπέ, στο ξύλο του τραπεζιού.

Θέλω απλά να φύγω από εδώ!

Σε λίγα λεπτά θα είμαι παρελθόν, απαλλαγμένος από την υποχρέωση να φοράω βλακοστολή, ελεύθερος να δαγκώσω το λαρύγγι του επόμενου ζουμπά, που θα τολμήσει να μου πει ότι δεν του αρέσουν αυτά που γράφω.

Λοιπόν;

Για πες, σε προκαλώ! Σ’ αρέσουν αυτά που γράφω;

Πάμε παρακάτω.

Παρακάτω; Τι παρακάτω; Δεν έχεις καθόλου φαντασία; Με απέλυσαν, πήρα την αποζημίωσή μου και γράφτηκα στον ΟΑΕΔ.